خـُرزو صاب قـَله و نورعلی
اَفتو وَ طـَهره یومه ی بی ، نورعلی بـَهسَکون جـِی واکسی وَ شونیش بی . وَ پـِنجـِره سِیل قـَله که ، کیچَـشو ری وَری قـَله بی ، نورعلی هر صُب گـَه اَفتو نَ وَری قـَله ایدِی .
نورعلی دونس که اَفتو و مِن قـَله ایدرا ، ولی دِیش وَش ایخـَندِس ، اِیگـُت اَفتو وَ قـَله گـَفتـَره. نورعلی مجاب آ نِـیبـِی ایگـُت قـَله مَهلی گـَفتـره ، دِیش ایگـُت رِوُی همیشه قـَـلـَنَ نِشونـَه کو تا گـُم آ نـَبـِی …. دِ یشَ م یه چـَپه ی پـــِـیل خـُردی نها و مِن جیبـِش.
سِـیل وَ بَهسَکونِـش که : بینـُم فِـر چَنه نهامه سَر جاش؟
نورعلی اُفتا وَ ره ، ری وَ قـَله ، دِیش گـُت حواسِت وَ خـُت بو رِوُی .
**
واکسیه ، واکسیه ! آقا واسک سِـِت بزنـُم ؟ واکسیه
نورعلی اَفتو زَنونَ مَهلی خـَش اِش اِیومه ، دَم صُب همیشه بـِتـَر وَ بَیَ ظـُهر بی ، دَم صُب هم مشتری بیشتر بِِـِی ، هم مُـشتـَری یَـل دَم صُب اِش اخلاقشو بهتر بـِی.
کـُر خوب ! واکس ایزنی ؟
ها عامو بفرما … اِی دَمپایـَـلَ کو پات….
قربون دَسِت زیتـَری بو
سَر تِیَم عامو ، وِیس تا سیت ردیفشو کِنـُم..
عامو خِذمَتِت
چَن اِیبو؟
هیچَم قابـِلتَ نیاره ...
قربون دَسِت کُر خوب ، چَن اََت بـِیُم؟
پنجاتِمـین
**
واکسیه .. واکسیه
عامو واکس نیخِـی ؟
... اَفتو وَ مِن قـَلـَه ایدرا سِـی یُکه مَهلی گـَپوُه.. نورعلی فکر ایکه اَفتو دَم صُب یَکـُلی زرد تره ، طـَهر دَسَل خـُش که یومه زرد بیدن .. ایسو دَ دَم صُب نَبی ، رنگ اَفتو هم ذره ی فـَرخ ایکه ، طوری آبی نورعلی نـَتـَرس سِـیل اَفتو کنه ، دَسَـل نورعلی هم دَ زرد نـَبیدِن ، اما گـُر نـُفـتِش واکسی وابیده بـِی..
اُمرو َوض بازار خوبه! اَر خیا بـِخو ظهر پونصَتمن دارم سی دِیم ، دویصتمن هم سی خـُرزو صاب قله تا بهله بـِرَم مِن قـَلَهنَ بوینم ! دَفه ی نـِها که نورعلی رَهته بی مِن قلهن بوینه ، خرزو صاب قله نـَهلِشتِش. َوش گـُته بی که باسی پـِیل بدی بلیط بـِخِری تا بهِلِمت ِبِری وَ مِن قله . اُو رو نورعلی فقط دویستمن در آورده بی:
اَر دویستمن بِدم و خرزو صاب قله ، ِدیم نِـیگو کُرو چه در آوردیه ی ؟ پیلِلته چه وَش کردی؟
اما وُ دونس اُمرو بازارش خوبه :
پونصتمن دارم سی ِدیم ، دویصتمن هَم سی خـُرزو صاب قله .
نورعلی هر وَقت عَسک قـَلَن وَرِی دفتر دُوَر هُمسا اِیدی ایگُت باسی اُمسال که رَهتم کلاس دو حُکمی وِی دفترَل بـِسونـُم که عَسک قله وَریشه .
واکسیه واکسیه عامو واکس نیخِی ؟
نورعلی ایگُت وَ قـَبرِ مَرحُم بوا اُمرو باسی چـِال اَفتونه بـِوینـُم ، شاید اَرسی یـَل شـَم واسک بزنم ، نورعلی پـِریکِه ی خنده ی دا :
وِی وِی اُوسو اَر بـِخُم پیلـَش بـِسونـُم دَسَمه ایسوزَنه!
اُمرو وَ همه ی روزَل دِی بازار گـَرمتـَر بی ، نور علی ایگـُت یو حُکمی وَ خاطر یـِنه که ایخـُم بـِرَم سِیل قله کـُنـُم ، خیا خـَش شـِیا مو بـِرَم مِن قـَلَهن بـِِوینـُم ، بـِینـُم لـِونِه ی اَفتو چطوریه ... خیا اُمرو رزق و روزیمَ زیای کِرده بـِرَم مـِن قلهن بـِوینـُم .
کـُرو واکس ایزنی؟
واکسه سَر هم داری ؟
قربون دَسِت زِی بو کار دارم
کرو واکس ایزنی؟
واکسه سَر هم داری ؟
قربون دَسِت زی بو کار دارم
**
جـِیبـَل نورعلی پُرآبیده بی وَ پنجاتمنی ، اَفتو هم یَکـُلی وَ قله دیر بی ، ایسو دَ داشت ایرَهت سَر کو.
گـُمونـُم ظهر آبیده ، یه ذ َره ی هـَم گـُسنـَمه ، اُمرو َمهلی مـُشتری زیای بـِی .
عامو ساعت چـِنه؟
واکس ایزنی ؟
ها واکسیم ، اما دِی خـُم بـِرَم ، ساعت چـِنه ؟
ساعت دوهَ .. وِیس اِرسی یـَل مِنه واکس بزه اُوسو بـِره .
عامو دیرم آبیده ، به خیا اِیخـُم بـِرَم وَ مِن قـَلَنَ بـِوینـُم .. تازه دیم هَم بـَندیرمه
کُرو قهلَنه اِیگـِی ؟ چه مِن قله یه ؟
ایخـُم بـّرَم وَ قـَله ، تـِیسو مِن قـَلهن نِی یومِه
پَ سیچه بـُوینـِیش ؟ اِرسـَیل مِنه واکس بـِزه تا پنجاتمن وَت بـِیُم
نه عامو ایخـُم بـّرَم ...
نورعلی رِیش نـَبی بـِگو ایخـُم بـَِرم چال اَفتونه بـِوینـُم ، گُت اُمبـِلا اِی عامو هَم طـَهر دِیم وَم ایخـَنده
هـِی کـُرو هیچ مِنـِش نی ، یه چـِی تـُنگ و کاسه ی اِشکـَهسه ی یه
نورعلی اِتِقات نیکه : خـُو عامو زیتـَری اِرسی یـَلته دَرا تا واکسِشو بزنم سِیت..
اِی هـِی ایسو دَ مَهلـِی دیر آبیده ، اَفتو وِرگـَردِه وَ چالـِش . دیره دِیم الان بَندیرمه .. باسی زیتر بـِرَم مِن قـَلَهنَ بـِوینمُ وَ بـِدو بـِرَم وَ حُونـَمو ... نارمه بـِخـَرُم وُ اُوسو وَرگـَردُم وَ بازار
دیره ساعت سه وابیده ... دیم وَم ایگـُت که وَ عامو دُکون دار بـِـپُرس ساعت دوازه کِی یه بیو وَ حونه ، اَرَم مُشتری داشتی تا دوازه و نیم و یک اَم بـِمون
عـِیب نـَیاره اِیرَم مِن قـَلـَنَ بـِوینـُم ، مو خو اُمرو خوب مـُشتـَری داشتـِمه ، دِیم وَم خو پـِیل یَکـُلی خـَش شـِیا! تازه ماچمـَم ایکـُنه ...
نورعلی سَرَزِ یر آبی سی قله:
اِی هـِی . چال اَفتو وَ حونـِه ی ما سَربالِی تـَره ، نفسم بُهرِس!.. مَ اَفتو هـَم پیل نـَیاره حونه وَ جـِی صاف صیفتـَری کِرا کـُنه ؟
**
گـُمونـُم خـُرزُو صاب قله مِـهمُون داره !؟ چـَن نفر دور وَرشـِن ، دارِن مِن قـَلَنَ گـُلـُوپ ایزنن.
نورعلی سلام که
سلام کُرو ! ایچو چی خِی ؟
سلام خـُرزو صاب قله ..اُومَمه مـِن قلن بـِوینم
نه ، نیشـَهه!
ها خـُرزو صاب قله پـِیلَتـَم ایُم و خیا...ها یو دویستمنه
نه کُرو، سَر رهته بگه بره .. اُمرو تهطیله
په سیچه ؟ مو ای هَمَنه اوَممه زی سِـیل قله کـُنـُم وَرگـَردُم..
گـُهت نه کـُرو مه نیبینی ؟ اُمرو ایخـُن بیان بازدید کنن ، عـِدِی وَ تهروُن ایخـُن بـِیان ! تـَم ویچو وانیسا ... الانه که بیان
نورعلی چه دونس بازدید چنه ؟ تهرون کوچنه ؟ کی خو بیا چاله ی اَفتو!
خـُرزو صاب قله دُرو ایکُنه، ایخو تا مو مِن قلنَ نبینم
وَ قبر بـَوام مُ تـِی سو مِن قلنَ نیُدمه بینـُم چطوریه؟
نورعلی هـَرچی که ، چاره نـَکه ، تـِنی مـِنی که ، خـُرزو صاب قله نـِهیبش دا ..
نورعلی سـِیـل که اَفتو سَر کو بی ... مَهلی دیر بی ..
اِی خـُرزو که مو دیدمه نیله اَفتو هم بـِره مـِن قله
خیا خـِیر نبینی خـُرزو صاب قله
خـُرزو صاب قله اِشنـُفت ، اومه که نورعلی نه بـِگِـره ، نورعلی جـِکِس ، بـَهسـَکون واکسی وَ شوُنـِش پـِرِس و اُفتا وَ زیر و هی پـِشک ِویبی ، خـُرزو صاب قله یه پـِریشکـِه ی خنده ی زه :
اَر یه روزی گیرت بیارم سیت ایگـُم ، خـُم دونم چه وَت کـُنم!
د کـَپته بـُوَند! تو هیچ غلطی نیتری بـِکنی! وَ قبر بوت ...م!
خـُرزو صاب قله نـِها َودیم نورعلی:
بی پدر ، بی تـَروِیت ، ویس بینم بـِی کی بیدی پدر سگ...؟!
نورعلی جـِکِس...
نورعلی خوشاخـُش هـِی دِشمون ایدا و ایرَهت ری وَ حونه...
**
دِی نورعلی چایـِره پیچنایه بی دور کمر و تـِر کـُرِش ایگـَشت.. دی نورعلی داره سی خـُش وِل وِل اِیگرده .. وَ پس سَر یه شـَپَلوکی زَش
نورعلی زَهله تـَرَک آبی ، زِی وَرگـَشت دی دِیشه ، زه زِر گریوه
دِیش گـُت: په کُوچو بیدی ؟ دونی ساعت چـِنه ؟ دونی دَ ظهر اَم ره ؟ لـَم آبیدم ایقه تـِرِت گـَشتـُم
نورعلی وِلِوله ی نـِها وَ گـِریوه...
دِیش اَم زه زِر گـِریوه :
دونی ساعت چـِنه ایسو ؟ رُوُی په تـَم گـُسنـَت نـَبی ؟ گرمت نـَبی ؟ روُی
مَ نگتم وَ عامو دکون دار بپرس دوازه کی یه ، بـِیـِه ی وَ حونه ؟
**
روُی جونیم دَ بیو بـِخوس ، اُمرو مَهلی خـَسَت آبیده! دَ موقـِه ی خویه.
شو وَ طـَهر یومهِ ی بی
ای خـُرزو که مو دی یومه ، نـِیله اَفتو هـَم بـِره مِن قله
تازه اش اَر اَفتو نه بـِهله ، مـُنه دَ نیله ، خـُرزو صاب قله اَر بوینـُم ایکشم.
مو دَ من قَلـَنَ نیترم بـِوینـُم
باسی وِیسُم تا دِیم کـَپوم کنه ، سی خـُم پهلونی وابوم و زور خرزو صاب قلن داشته بُوم .
یا نورعلی زور دار آبو.. یا خرزو صاب قله بمیره!
طهر = شکل و شمایل
بهسکون = بقچه
خـُرزو= دایی ، همچنین در اشاره به افرادی که با آنها نسبتی وجود ندارد.
کیچه = کوچه
دِی = مادر
چال = لانه
گفتر ( گپوتر) = بزرگتر
مجاب = راضی شدن ، قبول کردن
کرو = ای پسر( اسم اشاره برای مذکر )
اِرسی = کفش
روی = فرزندم
پریکه خنده = قهقهه ی خنده
ماچ = بوسه
یومه = همیشه
مهلی (یکلی ) = خیلی
سیل ( نگاه کردن ، دیدن
گـُر= نوک
نُـفت = دماغ
بهله = بگذارد
باسی = بایستی ، باید
حکمی = حتما
بهرس = برید
گلوپ = لامپ ، چراغ
تیسو = تا حالا
سیچه = چرا ، به چه علت
تنی منی = بی خود جایی ایستادن و ماندن
اشنفت = شنید
جکس = دوید
پـِرّس = پرید
کپته بوند = دهانت را ببند.
ودیم = دنبال
خوشاخش = با خودش
چایر = چادر
تـر = دنبال
شپلوک = پشت گردنی زدن
زی = زود
لَم = فلج
