دَس وه دَس یک بڍیمون تا نپاشیمون وه یک

هر دلئ تہنا بمونہ آخہ ورداره ترک

دس وه دس یک بڍیمون تا نپاشیمون وه یک

یاڍ ایل و فصل سؤز ایلہ­بالا ایلہ­زئر

پیرمرد صد وه بالا نئ­نہا زئر چل چَمَک

عشق رفتن کس نداره بُنگ برنؤ در نئا

تف وه مئن ذاتت بیایہ تف وه مئن ذاتت فلک

هر دقہ صد دیڍه­گوری وت بڍم بازم کمہ

کم بپاشن! کم بپاشن لاوه­لئ زخمم نمک

مئن بُتم بغضئ غریبہ، تنگ وا بیڍه دلم

سی جئرئ نونی و قیرئ دیم و سی مشتئ گمَک

ریشہ باید رُند مث دار بلی، دار کُنار

وا مصیبت، مرد کوچہُ پاپسا بۈ بہ­ئ یہ چک!

هر علف هرزی­ن باید وَرکنی و وِر بڍی

جون چلتیک ائ­گره، مئن کرتہ، سگ مذهب گرَک

هم بمیری صد برار خشتره، خشتر کہ تہُ

سرکنی زنڍیتہ مئن آشغال دونی، بہ­ی کدک

سۈم و سرمئ سخت مئن رہیہ تشئ آماڍه کن

پشت سر پِیز ائ­ڍه طیفونی نفس­گِر، پس­برَک

وقتشہ ایمون بیاریمون وه تش عشق بلی

تا وه گردن دل نمونہ دَم­دَقہ اؤسار شک

زلترئ تش بُر کنیمون دل بوندیمون وه تش

قدر گرماشہ بفهمیمون، نزنمون زئر دلک