هُ که عشقه نهاد َ بی وَ دل لرُ

تُکی هم پشکنیده بی وَ گِل لُر

بهار مِرزِنگ اِیزنه ، توسوُن حلق اِپُی نه ، پوئیز دل وُ بیدل ایکُنه و زِمِسون ، به تُرنه ها اَفتو چنگ ایزنه.

ایل جا پا خدا نه ایجوره تا وارگه تو بیا وَ دیاری . مُ و تُ هُمدا ایلاق و گرمسیریم ، و هنی رِکِ بُهونامون کِلِ نوم خدا سر بلنده . حکمی و بی نگفت.

آرمون دارم یومه ی خدا وَ مِن بیت بندون بیت گپو زندئی خَش و سردیار بــِــی.

حوال مرگ وکه لــُرَ بی (بدون) دُنگ و تُنگ ایخو . حــوال