اشاره ای به مشکلات نمایندگی در شهرستان های ممسنی و رستم :

در اینکه انجام هر کار وظیفه ای که بر عهده ی انسان است مشکلات و سختی ها ی خود را داراست هیچ شکی نیست ...

معمولا انسان در انجام یک پروژه یا یک کار و تحقیق فرهنگی و اجتماعی سهل تر و چه بسا زودتر به آنچه که دلخواه است هر چند با نقایص دست پیدا خواهد کرد .اما سیاست اینگونه نخواهد بود و نمایندگی مجلس شورای اسلامی مشکلات خاص خود را داراست . کار و وظایف سیاسی و جزیی از این مقوله بودن آسان نیست و کار هر کس نیز نیست خرمن کوفتن . سیاست با حوزه فرهنگ و هنر و اجتماع تفاوت دارد . همچنان که نمایندگی مجلس یک پروژه نیست و اگر باشد پروژه ای است که تاریخ اتمام ندارد . و سیر آن تحولات و زیر بناها که باید ایجاد شود هیچ گاه پایان پذیر نخواهد بود چنان که روحیه ی پیشرفت و خواست رفاه و آسایش بیشتر از امیال جدا نشدنی انسان هاست . اگر چه ساخت زیر بناها صنعتی و کشاورزی و یک گام به جلو خارج از وظایف نمایندگی نیست اما تنها وظیفه یا مهم ترین وظیفه وی نبوده و نخواهد بود . چرا که بنای مجلس را به نیت هر روز سر و کار داشتن با قانون نهاده اند و وظیفه ی اصلی نماینده قانونگذاری است .

حوزه فعالیت سیاسی و اجتماعی نماینده مجلس بسیار وسیع می باشد هر چقدر او بتواند در این حوزه موفق باشد و خودی نشان دهد هم به سود او خواهد بود هم به سود ملت با این کار اعتماد مردم را به خود جلب خواهد کرد و همچنین در قانونگذاری مملکتش شرح و بسط برخی از این قوانین و حذف موادی از قانون و جایگزین کردن بعضی قوانین انتخاب وزرا و نظارت بر کار دولت دخالت دارد استفاده از تریبون به موقع و به جا و گفتمان های سنجیده فعالیت در کمیسیون مربوط به وی و همچنین عضویت و فعالیت حزبی او را در مجلس شناخته شده و در دیگر قوه ها دارای نفوذ خواهد بود که این امر بستگی به وضعیت و جو سیاسی کشور و جایگاه حزب در قدرت نیز دارد تا وی از طریق داشته های خود و منابع فرهنگی و سیاسی و طبیعی شهرش و گاهآ دور زدن قوانین بتواند در راستای رفاه و عمران حوزه انتخابی بکوشد و هدیه ای به ارمغان آورد . نماینده شهرستان ها مشکلات بیشتری دارند و نوعآ سنگ های ریز و درشتی بر راه آنها به آنها نماینده مردمی اند که از لحاظ توسعه سیاسی و فرهنگی و اجتماعی از کلان شهرها و مراکز استان ها فاصله دارند . مجموعآ توسعه سیاسی این شهرستانها و عقیده ی کلی دانشگا هیها کم سوادها و بی سوادها در حد پایینی است اگر چه در تیوری به اندازه کلان شهرها می دانند اما در عمل تنها به این اندازه دارای بسط فکری اند که به امپراطوری یک قبیله یا یک شخص در راَس یک اداره می اندیشند .

آنها از لحاظ فرهنگی و اجتماعی در سطح پایینی قرار دارند در شرح فرهنگ آنان همیشه یک آکلاد باز است و درون این آکلاد درصد عظیمی از مردم با احساسات مثال زدنی صفوف نانوایی و راَی گیری را با هم اشتباه می گیرند همین اشتباه و عوامل پیش و پس از آن ساختاری را در جامعه به وجود می آورد تا مردم برای گشودن گره از کوچکترین کار خود دست به دامان نماینده شوند عیب بزرگ ایل و عشایر این است و ما هنوز هم بر خلاف تصور خودمان عشایریم .

سطل آشغال داریم خیابان داریم و به جای اسب وسایل نقلیه مدرن داریم و باز هم عشایریم .

قانون هست و ما به ماَمور قانون به رییس یک اداره در کلام بـــــاج می دهیم تا او گره از کار گشاید انگار که قرار است از خزانه خود بردارد و به ما صدقه ای بدهد .

عادت کرده ایم به کدخدا منشی احترام به شخص نه به قانون ...

این موارد تنها یک سری از مشکلاتی است که نمایندگان ادوار ممسنی با آن روبه رو بوده اند و عـبـدالـرضـا مـرادی نیز این مشکلات را داشته و دارد . . .