جنبش مردم لُر به کدام سو برود؟

اهمیت تعریف حدود خواستها و تعیین اولویتهای مطالبات قوم لر امروزه بیش از هرزمان دیگری نمایان است این موضوع تا کنون بحثهایی فراوانی برانگیخت از جمله آنکه "چه می خواهیم بکنیم "و" به کجامی رویم " متن زیر شاید پاسخ من به این دغدغه هاباشد. هرچند واقعیت آن است که خود من نیز به تعریفی مشخص از این خواستها نرسیده ام

علی رغم همه کمبودها ونابودهایی که برقوم لر در سراسر جغرافیا و خارج از جغرافیای آن میگذرد ما نباید  از نظر دور داشته باشیم که چه موقعیتی به لحاظ زمانی و جهانی به عنوان یک قوم  داریم ،اینکه ما مطالباتی داشته باشیم که برآورده نشدن آنها موجب شده است تا احساس تبعیض یا حقارتی در ذهن و روح  ماو سایر همتبارانمان بنشیند یک موضوع است ،واینکه برای به دست آوردن این مطالبات   می بایست ازچه ابزارهایی استفاده کنیم وبا چه کسانی همنوا شویم موضوع دیگری است.

درست است که در سراسر مناطق لرنشین آمار بیکاری به نسبت سایر مناطق ایران از میانگین بیشتری برخوردار است و  توزیع ثروت و قدرت در شهرهای چند فرهنگی مانند دزفول شوشتر، گچساران، شهرکرد ،نجف آباد ولوشان با اختلافی فاحش به زیان همتباران لر است . اما واقعیت آن است  که این کاستی ها مواردی است منطقه ای وراه برون رفت از آنها تلاش بیشتر برای آگاهی دادن به همتباران  واستفاده از ظرفیتهای بکار نگرفته شده قانونی وهمت دلسوزانه برای رسیدن به سطحی قابل قبول از معیشت و آموزش برابر با سایر هموطنان می باشد . درد امروز مناطق لرنشین تبعیض و نابرابری، توزیع ثروت وقدرت نسبت به سایر مناطق ایران است . از تهران واراک و  اصفهان واهواز وشیراز و همدان تا شهرهای کوچکتری چون بوشهر و عسلویه و بهبهان و دزفول ونجف آباد ،لر حاشیه نشین معیشت واقتصاد و  ثروت و قدرت است –بگذریم از بحث درازی که از حاشیه به متن آمدن در این شهرها آسیبی به فرهنگ و گویش این مردم خواهد زد؟ یا چه تعارضات فرهنگی را در پی خواهد داشت –آنچه مسلم است اینکه امروز احساس تبعیض و رنج در این قوم به وضوح نمایان است . احساسی که ما نیز همواره از آن در رنجیم ،از اینکه طرحهای عظیم بخش آب و سدهای ساخته شده درمناطق لرنشین موجب از هم گسیختگی فرهنگی  واجتماعی و آورگی عشایرو روستایی می شود در رنجیم ،از اینکه یادگارهای تاریخی و خاطرات چوپانی پدران و حماسه های قومی مان همانند ایلراه ها وچراگاهها و کشتزارها ریمان روبه انحطات و ویرانی نهاده واساس اجتماعاتمان به واسطه تعغیرات نا خواسته حاصل از پروژههای ملی  روبه زوال می نهد در رنجیم،همچنین از استخراج بی نصیب نفت و گاز وسایر معادن در حریم خلوت کوهستانهای آشنا که حاصلی جز تخریب محیط زیست و برهم زدن آرامش و وضع مانوس نداشته، وکارخانه ها فراوری آنها با فرسنگها فاصله  در مناطق دیگر احداث می شود و در همین کارخانه ها نیز از بکارگیری جوانان جویای کار لر مگر در مشاغلی که به ضرورت ایجاب می نماید استفاده نمی شود، در رنجیم  اما راه برون رفت از این رنجهای برشمرده چیست ؟ تکلیف چیست و مقصر کیست؟ درد اول ما چیست وسعی اول ما برای کاهش این رنجها چه باید باشد؟درد اول ما وسعی اول ما می بایست رسیدن به نقطه ای باشد که به نسبت سهمی که از سرفرازی این آب و خاک  وتلاشی که برای حفظ تمامیت ارضی واستقلال و آزادی کشورمان کشیده و می کشیم از نعمات خداوندی این سرزمین بهره مند شویم .  بی شک درد اول ما این است و از این رو نوع  مطالبات ما با به عنوان یک قوم با مطالبات دیگر اقوام کمی تفاوت دارد .

 قانون اساسی راه استیفای حقوق ملت را اختیار کردن نمایندگانی از میان خود وطرح و دعوی  این حقوق  توسط نمایندگان ملت  در مجلس نهاده ا ست ، نکته اینجاست که آیا ما به عنوان یک قوم تا کنون از نمایندگانی که بتوانند حقو ق مارا به نحوی مطلوب اعاده کنند برخوردار بوده ایم؟،از جایی دیگر مسئله را مورد توجه قرار دهیم :برای قومی که 50/ .جمعیت آن حاشیه نشین شهرهای چند فرهنگی است امکان برگزیدن نمایندگانی که حقوق آنها  را در شهرهای چند فرهنگی دنبال کنند وجود دارد؟آیا نماینگان شهرهایی که  جمعیتهای لر را در حاشیه خود دارند تا کنون  دلسوزانه به مشکلات آنها پرداخته اند؟

باز می گردیم به تفاوت میان مطالباتمان ،آیاطرح تدریس زبانهای محلی در مدارس جزو مطالبات ما هست یا نیست؟اگر هست از چه درجه اهمیتی برخوردار  و اجرا نشدن این طرح  تا کنون چه زیانهایی را به ما زده است؟آیا معیاری برای گزیدن واژههای لری در میان گویشهای مختلف لکی و لرستانی و بختیاری و ممسنی و بویراحمدی وجوددارد؟با پایفشاری وهمنوایی برخواستهایی از این دست چه چیزهایی را به دست آورده و چه چیزهایی را ازدست می دهیم ؟ دستاوردهای بیشتری خواهیم داشت یا ازدست داده های ببشتری؟ آیا آنچه امروز در میان برخی اهالی آذربایجان و جنوب غرب خوزستان به عنوان مطالبات قومی مطرح می گردد با آنچه من لر می خواهم یکسان  و  ازخاستگاههای مشترکی برخورداراست؟

مدتهاست که از گوشه و کنار صداهای  مختلفی به عنوان مطالبات قومی  به گوش می رسد در خوزستان و آذربایجان مطالبات قومی یک نوع است ودر بلوچستان و کردستان نوع دیگر ،آیا قوم لر جایگاه مطالبات خود را شناخته  است و تعریف مشخصی ازمطا لبات خود دارد ؟آیا می دانیم چه بخواهیم و برای خواستن آن با چه کسانی همنوا شویم؟

سالهاست در سرزمین قفقاز باد موافق بر بیرق بیگانه می وزد وما مجبور به آنیم که برای دیدن هموطنانمان در اران وقفقاز با تشریفات و قید وبندهای فراوان از مرزهای ایران گذر کنیم ،اگر رنج این سفر را برخود هموار کنیم می بینیم که آنجا همکیشان وهمنژادان ایرانی ما تحت تاثیر تبلیغات شدید پان ترکیستی حاکمان ترکیه وآذربایجان دور افتاده از وطن ورژیم نژادپرست ترکیه قرار دارند همان تبلیغات شدید در ایرن از گروههایی حمایت می کنند که دنباله آن حتی به بیرون از ترکیه و منطقه می رسد در جنوب غرب خوزستان هموطنان ما در معرض تبلیغات شدید پان عربیسم  و این اواخر وهابیت قرار دارند جالب آنکه  هم آذربایجان و هم جنوب غرب خوزستان به نسبت خراسان، سمنان و سیستان و کرمان وکل مناطق زاگرس تا بوشهر و هرمزگان از آبادی و رفاه بیشتری برخوردارند و جزو آبادترین مناطق ایران محسوب میشوند . آیا در آبادانی آذربایجان آذری و عقب ماندگی خراسان و سیستان و کرمان "فارس" تبعیض نشده است ؟

مطالبات قومی در خوزستان و آذربایجان بر پایه معیشت و اقتصاد استوار نیست چرا که به همت دولت مردان آذری و عرب این دو منطقه از نقاط آباد ایرانند در این مناطق جدایی فرهنگی ایدئولوژیکی و زبانی به عنوان مطالبات قومی تبلیغ و ترویج و به شدت از آن سوی مرزها حمایت میشوند .

 آیا جنس نیازها و مطالبات ما لرها متفاوت از این دو نقطه ایران نیست در بلوچستان و کردستان نیز معیشت نخستین خواسته و مذهب دومین خواسته قوم گرایان است راه ما در این میانه چیست ؟ و چگونه می توانیم با حفظ فرهنگ و رسوم خود آب به آسیاب دشمنان  نریزیم آیا هم نوایی ما با پان ترکیستها و پان عربیست ها ی ترکیه و امارات متحده موجب اعاده حقوق قومی ما خواهد شد آیا قوم لر خواهان جدایی از پیکره ایران است ؟

زمانی رژیم صدام برای جدایی افکندن میان شیعیان عراق تحت تاثیر انقلاب اسلامی ایران دست به تهاجم به کشورما زد و اینگونه تبلیغ نمود که برای  رهایی اعراب تحت ستم با  ایران میجنگد . در واقع آنچه صدام را به جنگ با ایران بر انگیخت انتقال بحران احتمالی همنوایی شیعیان جنوب عراق با انقلاب ایران بود . امروز نیز در آذربایجان دور افتاده از وطن علایقی برای پیوستن و الحاق به ایران وجود دارد در سال 1990 که این جمهوری از اتحاد جماهیر شوروی جدا شد میان سیاست مداران آذربایجانی دو نظریه وجود داشت یکی الحاق به سرزمین مادری ایران و دیگری استقلال به عنوان یک کشور مستقل ، تعلل و سردرگمی سیاسی ایران در آن زمان به چیرگی طرفداران استقلال آذربایجان انجامید و بازگشت اران و قفقاز به سرزمین مادری میسر نشد حاکمان فعلی آذربایجان با علم به علایقی که میان برخی مردمان این جمهوری برای همگرایی با ایران است در سالهای گذشته با تبلیغات شدید پان ترکیسم و  ترسیم نقشه های جعلی تهاجمی روانی از جنس تهاجم نظامی صدام به راه انداخته اند این کار حاکمان فعلی آذربایجان در واقع همان انتقال بحران احتمالی درونی خود به خارج از مرزهاست و با کوشش فراوان در سالهای گذشته بر هر چه نماد ایران و ایرانی و زبان فارسی بوده است رنگ نسیان و فراموشی کشیده اند همان کاری که در چهل سال گذشته حاکمان بحرین با یادگارهای ایرانی این جزیره داشته اند ، نکته اینجاست که آیا وقتی که ما لرها شعار فارس ستیزی و عصبیت لری سر میدهیم ، به تکرار کورکورانه خواسته های پان ترکیست ها و پان عربیست ها متهم نمیشویم ؟ فارسی  زبان ملی سرزمین ایران است  و اسناد و مکاتبات اداری کل این سرزمین بویژه مناطق لرنشین  هزاران سال است به همین زبان نوشته شده فارسی هیچگاه علیه لری نبوده و نیست. البته این درست است که نوعی مرکز گرایی فرهنگی و تبلیغ فرهنگ مرکزی به فرهنگ های محلی و بومی از جمله فرهنگ و واژ گان لری آسیب زده است و تبلیغ همین فرهنگ ،موج تقلید تهران نشینی و فارسمآبی ایجاد نموده، اما گناه کوتاهی ما در پاس نداشتن فرهنگ  و واژگان خود و مطالبه نکردن و گوشزد نکردن هویت خود به فرزندان مان برگردن دیگران است ؟

هراس من از آن است که همتباران عزیز نا خواسته با کسانی همنوا شوند که قلبشان برای سرفرازی این ملک نمی تپد ، بهوش باشیم که ستاندن آن قلیل موجبات از دست رفتن این کثیر نشود . خدای ناکرده بن شاخه ای که بر آن نشسه ایم را نبریم و در این گیرودار باید ها و نباید ها  که کشور عزیزمان با تهدیدات مختلفی مواجه است به بیراهه کشیده نشویم .

فراموش نکنیم که ما ایرانی هستیم و رسالت تاریخی قوم لر حفظ تمامیت ارضی ، استقلال و آزادی  ایران است، رسالتی که همواره در طول تاریخ به خوبی از عهده آن بر آمده ایم و به آن مفتخریم .