سخن تازه از نوروز گفتن دشوار است.نوروز قرن های دراز است بر همه جشن های جهان فخر می فروشد. نوروز تنها فرصتی برای آسایش، تفریح و خوشگذرانی نیست. آن هنگام که مراسم نوروز را به پا می داریم، گویی خود را در همه نوروزهایی که هر ساله در این سرزمین بر پا می کرده اند، حاضر می یابیم.

«مدیریت لـــــوری»، عید سعید نوروز را به تمامی مردم ایران بخصوص لـــر زبانان تبریک عرض می نماید و سالی خوش و پر بار را آرزو می نماید .

پاسخ به نظرات بازدید کنندگان :

در آخر سعی داریم از بازدیدکنندگان عزیزی که به نحوی ما را مورد لطف قرار داده و از مطالب سایت ما ابراز رضایت مندی دارند تشکر کنیم و تاثیر انتقادها و پیشنهادهای ارزشمندشان را در ارائه هرچه بهتر مطالب سایت لوری فراهم نماییم تا باز هم از نظرها و پیشنهادهای موثر آنها بهره مند شویم.

همچنین قدردانی داشته باشیم از نورآبادی های عزیزی که به سایت خودشان توجه زیادی دارند بخصوص از بچه محلهایی که بیرون از محل زندگی می کنند و از همان فاصله دور شاهد توجه بیکرانشان به سایت لوری هستیم و با جمله ها و نظرهای ارزشمند خود بیش از پیش در ارائه هرچه بهتر مطالب سایت ما را یاری می دهند . 

دَس وه دَس یک بڍیمون تا نپاشیمون وه یک

هر دلئ تہنا بمونہ آخہ ورداره ترک

دس وه دس یک بڍیمون تا نپاشیمون وه یک

یاڍ ایل و فصل سؤز ایلہ­بالا ایلہ­زئر

پیرمرد صد وه بالا نئ­نہا زئر چل چَمَک

عشق رفتن کس نداره بُنگ برنؤ در نئا

تف وه مئن ذاتت بیایہ تف وه مئن ذاتت فلک

هر دقہ صد دیڍه­گوری وت بڍم بازم کمہ

کم بپاشن! کم بپاشن لاوه­لئ زخمم نمک

مئن بُتم بغضئ غریبہ، تنگ وا بیڍه دلم

سی جئرئ نونی و قیرئ دیم و سی مشتئ گمَک

ریشہ باید رُند مث دار بلی، دار کُنار

وا مصیبت، مرد کوچہُ پاپسا بۈ بہ­ئ یہ چک!

هر علف هرزی­ن باید وَرکنی و وِر بڍی

جون چلتیک ائ­گره، مئن کرتہ، سگ مذهب گرَک

هم بمیری صد برار خشتره، خشتر کہ تہُ

سرکنی زنڍیتہ مئن آشغال دونی، بہ­ی کدک

سۈم و سرمئ سخت مئن رہیہ تشئ آماڍه کن

پشت سر پِیز ائ­ڍه طیفونی نفس­گِر، پس­برَک

وقتشہ ایمون بیاریمون وه تش عشق بلی

تا وه گردن دل نمونہ دَم­دَقہ اؤسار شک

زلترئ تش بُر کنیمون دل بوندیمون وه تش

قدر گرماشہ بفهمیمون، نزنمون زئر دلک

شعری از حسین خلفی از شاعران محبوب شهرستان

من ای دنیا فـقـیـری بی تـشـم زه                     غمِ وی جون اسیری، بی تشم زه

مِن او وُردی که ایگن پا گـرفـتـم                    غـزال  گرمـســیری، بی تشم زه

زرِ سایه ی بهون جا خش نکردم                     ذلـیـلـی درد  پـیـری، بی تشم زه

چه بد کردم مکـافـاتـم یـو  وابــی                     ملوس لو حـریـری، بی تشم زه

سلامم گـُـل بو  ره  سی شـِکُـفـتن                    عـلیکَـل من مصیری، بی تشم زه

نه ره دارم که ور گردم نه ویسم                     و  سیلل سر وزیری، بی تشم زه

بهاره سوزه اقبالم چه وا بی                          مو اقـبـالم کـویـری، بی تشم زه

زنده ای بیدُم که غم گورم دَ کرده کوچنی؟ 

مُو گدای خاک پاتُم تا تو سلطان دلی

شوق آغوش تو مغرورم دَ کرده کوچنی؟


نومَه گم دنیا گرُهتم تا تو شیرین مِنی

کُه بِریدن سی تو مشهورم دَ کرده کوچنی؟


پاپتی دنیا نَ گشتم سی یَه لحظه دیدنت

وِی بیابون رهتَه دلشورم دَ کرده کوچنی؟


کُه نشینم شانشینُم تا نفسَل آخرُم

چشمل کال تو مجبورم دَ کرده کوچنی؟

یونس محمودی(گمنام)

((بوی باران))

بوی باران  بوی سبزه  بوی خاک

شاخه های شسته  باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگهای سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه ی شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک میرسد اینک بهار

خوش به حال روزگار؟؟؟