وصیت نامه داریوش هخامنشی:

اینک که من از دنیا می روم 25 کشور جزو امپراطوری ایران است در تمام این کشورها پول ایران رواج دارد و ایرانیان در آن کشورها دارای احترام خاصی هستند و مردم آن کشورها نیز در ایران محترم شمرده می شوند.جانشین من خشایار همانند من در حفظ این کشورها بکوشد.اکنون که من از این جهان می روم تو 12 کرور(در یک)زر در خزانه سلطنتی داری و این زر یکی از ارکان قدرت تو است.زیرا قدرت پادشاه فقط به شمشیر نیست بلکه به ثروت نیز هست.البته به خاطر داشته باش که تو باید به این ذخیره بیفزایی نه اینکه از آن بکاهی.من نمی گویم که در مواقع ضروری از آن برداشت نکن زیرا قاعده زر در خزانه آن است که در مواقع ضرورت از آن برداشت شود.اما در اولین فرصت آنچه برداشتی به خزانه برگردان.مادرت آتوسا بر من حق دارد و پیوسته وسایل رضایت خاطرش را فراهم کن. 10 سال است که من مشغول ساختن انبار غله در نقاط مختلف کشور هستم.من روش ساخت این انبارها را که با سنگ بنا می شود و به شکل استوانه است در مصر آموختم. و چون انبارها پیوسته تخلیه می شود حشرات در آن به وجود نمی آید و غله بدون اینکه فاسد شود چند سال می ماند و تو باید بعد از من به ساخت انبارهای غله ادامه بدهی تا اینکه همواره آذوقه دو یا سه سال کشور ذخیره باشد.غله جدید را بعد از اینکه بوجاری شد به انبارها منتقل نما و به این ترتیب تو هرگز برای آذوقه این مملکت دغدغه نخواهی داشت ولو دو یا سه سال پیاپی خشکسالی شود.

هرگز دوستان و ندیمان خود را به کارهای مهم مملکتی نگمار.برای آنها همین مزیت دوست بودن با تو کافیست چون اگر دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی بگماری و آنها به مردم ظلم کنند و استفاده نامشروع نمایند نخواهی توانست آنها را به مجازات برسانی-چون با تو دوست هستند و تو ناچاری رعایت دوستی را بنمایی.

لينك مطلب