لُری زبان رایج مردم لُر در غرب و جنوب غرب ایران است. لُری را برخی زبانی جداگانه از زیرشاخه زبانهای ایرانی در نظر میگیرند. اما با توجه به اینکه لری در بین زبانهای ایرانی بیشترین نزدیکی را به فارسی دارد، برخی مانند دهخدا آن را لهجهای از فارسی در نظر گرفتهاند. نام این زبان در کتابهای تاریخی قدیمی نیامدهاست و ظاهراً زبان مردمان این ناحیه شاخههایی از پهلوی و فارسی در نظر گرفته میشدهاست.
عموماً زبان لُری را با کُردی و لکی مقایسه میکنند. این امر به علت خویشی و همزیستی لُرها، لکها و کردها در یک منطقهاست. اما بر اساس تقسیمات زبانشناختی، لری جزو گروه جنوبی زبانهای ایرانی است و قرابت آن با فارسی بیشتر است. لری و فارسی امروزی هر دو بازماندههای فارسی میانه هستند .
امروزه لُری همانند فارسی به عنوان یکی از زبانهای جنوب غربی ایران رده بندی میشود. الف)لری شمالی: 1- لکی: لکی پیشکوه (الشتری، دلفانی و کوهدشتی) و لکی پشتکوه 2- کلهری 3- ملکی 4- بدره ای 5- هندمینی ب)لری میانی: 1- خرم آبادی 2- بروجردی و ثلاث (سیلاخوری ، ملایری، نهاوندی، تویسرکانی و ...) 3- بالاگریوه ای (میر، پاپی و ...) ج)لری جنوبی: 1- بختیاری (چهارلنگ و هفت لنگ) 2- کهگبلویه : (دهدشتی، بویراحمدی، ممسنی، لیراوی و ...)
